பொதுவாக ஒளிப்பதிவாளர்கள் அதிகாலை அல்லது மாலை நேரத்து மென்மையான ஒளியையே விரும்புவார்கள். ஆனால், நண்பகல் 12 மணி முதல் 2 மணி வரையிலான கடுமையான 'டாப் லைட்' ஒரு முகத்தின் அழகைக் கெடுக்கும் வல்லமை கொண்டது. இருப்பினும், இந்தியத் திரையுலகின் சிறந்த ஒளிப்பதிவாளர்கள் இந்தக் கடுமையான ஒளியையே ஒரு கதையின் ஆன்மாவை விவரிக்கப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
டாப் லைட்டின் தன்மையும் சவால்களும்: சூரியன் தலைக்கு மேலே இருக்கும்போது உருவாகும் ஒளி அமைப்பு மிகவும் கடுமையாக இருக்கும். இது முகத்தில் சில விரும்பத்தகாத விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். 'Raccoon Eyes' எனப்படும் அடர் கருப்பு நிழல் கண்களுக்குள் உருவாகும். மூக்கின் நிழல் உதட்டின் மீது மீசை போல விழுந்து முகத்தின் மென்மையைச் சிதைக்கும். அதிக கான்ட்ராஸ்ட் காரணமாக, ஒளி மிகுந்த இடங்கள் வெண்மையாகவும், நிழல் மிகுந்த இடங்கள் கருமையாகவும் தெரிந்து முகத்தின் உணர்ச்சிகள் சிதைந்து போகக்கூடும்.
இந்திய ஒளிப்பதிவாளர்கள் டாப் லைட்டை தவிர்ப்பதற்கான காரணம்: இந்தியப் புவியியல் அமைப்பு காரணமாக, இங்கு சூரியன் மிக உயரமாக இருக்கும். குறிப்பாக கோடைக் காலங்களில் சூரியன் 90 டிகிரி கோணத்தில் தலைக்கு மேலே வருவதால், நிழல்கள் குறுகியதாகவும், ஒளி கடுமையாகவும் இருக்கும். மாறாக, மேற்கத்திய நாடுகளில் குளிர் காலங்களில் சூரியன் அடிவானத்திற்கு அருகிலேயே பயணிப்பதால், நண்பகலில் கூட 45 டிகிரி கோணத்தில் இருக்கும். இதனால் அவர்களுக்கு இயற்கையாகவே அழகான 'சைட் லைட்' கிடைக்கும்.
கடுமையான ஒளியை மென்மையாக்கும் கலை: அமீர் கானின் 'லகான்' திரைப்படத்தில், வறட்சியையும் கடுமையான வெயிலையும் காட்ட வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. அதே நேரம் கதாபாத்திரங்களின் முகம் தெளிவாகத் தெரிய வேண்டும். இதற்காக ஒளிப்பதிவாளர் அனில் மேத்தா, பரந்து விரிந்த குஜராத் மைதானங்களில், நூற்றுக்கணக்கான மீட்டர் நீளமுள்ள வெள்ளை துணிகளை ராட்சத அமைப்புகள் மூலம் கட்டி, நண்பகல் வெயிலின் கடுமையைக் குறைத்தார். இதன் விளைவாக, 'டாப் லைட்' கடுமையான நிழல்களை உருவாக்காமல், மென்மையான ஒளியாக நடிகர் முகங்களில் விழுந்தது. இது வெயிலின் பிரகாசத்தைக் குறைத்து, கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளைத் துல்லியமாகப் படம் பிடிக்க உதவியது.
'தண்ணீர் தண்ணீர்': இயக்குநர் கே. பாலசந்தர் மற்றும் ஒளிப்பதிவாளர் பி.எஸ். லோக்நாத் கூட்டணியில் உருவான 'தண்ணீர் தண்ணீர்', உச்சக்கட்ட ஒளியை எப்படி கதை சொல்லப் பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கு உலகத்தரம் வாய்ந்த பாடம். அந்த உச்சி வெயிலின் 'டாப் லைட்', நிலத்தின் வெடிப்புகளையும், மக்களின் வறண்ட முகங்களையும் அப்படியே காட்டியது. நிழல்கள் குறைவாகவும், ஒளி தீவிரமாகவும் இருந்த அந்தச் சூழல், ஒரு கிராமத்தின் போராட்டத்தையும் தாகத்தையும் பார்வையாளரின் கண்களுக்குள் நேரடியாகக் கடத்தியது. இது உச்சக்கட்ட ஒளியையும் ஒரு 'ஸ்டன்னிங் விஷுவல்' ஆக மாற்ற முடியும் என்பதை நிரூபித்தது.
'மும்பை' நகரத்தின் இடுக்குகளில் ஒளி: மும்பை போன்ற நெரிசலான மாநகரங்களில், உயரமான கட்டிடங்களுக்கு இடையே இருக்கும் குறுகிய வீதிகளில் 'டாப் லைட்' முற்றிலும் வேறுபடும். ஒளிப்பதிவாளர் ராஜீவ் மேனன், 'மும்பை' படத்தில் அந்த உச்சி வெயிலை ஒரு 'ஹேர் க்ளோ' ஆக மாற்றினார். கட்டிடங்களின் உயரம் காரணமாக, 'டாப் லைட்' ஒரு 'ஸ்பாட் லைட்' போலச் செயல்பட்டு, கதாபாத்திரங்களின் தலைமுடி மற்றும் தோள்களில் பட்டு பிரகாசமான விளிம்பை (Rim Light) உருவாக்கியது. இது கதாபாத்திரத்தைப் பின்னணியிலிருந்து பிரித்துக் காட்டி, ஓர் ஆழமான பின்னணியைக் காட்சிக்கு வழங்கியது.
முடிவில் இருளும் ஒளியும்: ஒளிப்பதிவில் 'டாப் லைட்' என்பது இருதலைக் கொள்ளி எறும்பு போன்றது. அது ஒரு முகத்தைச் சிதைக்கவும் செய்யும், அதே முகம் மர்மமான அதிகாரத்தையோ அல்லது ஒரு கிராமத்தின் வறட்சியையோ சுமந்து நிற்கவும் உதவும். இயற்கையின் கடுமையான ஒளியையும் ஒரு கவித்துவமான கருவியாக மாற்றுபவனே உண்மையான கலைஞன். ஒளி எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை விட, அதை கதை சொல்லலில் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறீர்கள் என்பதே கலை.
